الو ... الو ... سلام

کسی اونجا نیست ؟؟؟

مگه اونجا خونه ی خدا نیست ؟

پس چرا کسی جواب نمیده ؟

یهو یه صدای مهربون بگوش كودك نواخته شد! مثل صدای یه فرشته ...

- بله با کی کار داری کوچولو ؟

خدا هست ؟ باهاش قرار داشتم، قول داده امشب جوابمو بده

- بگو من میشنوم

کودک متعجب پرسید : مگه تو خدایی ؟ من با خود خدا کار دارم ...

- هر چی میخوای به من بگو قول میدم به خدا بگم

صدای بغض آلودش آهسته گفت یعنی خدام منو دوست نداره ؟؟؟

- فرشته ساکت بود.

 بعد از مکثی نه چندان طولانی گفت نه خدا خیلی دوستت داره.

 مگه کسی میتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست

 و بر روی گونه اش غلطید

 و با همان بغض گفت :

 اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه گریه میکنما ...

بعد از چند لحظه هیاهوی سکوت شكسته شد :

ندایی صدایش در گوش و جان كودك طنین انداز شد :

 بگو زیبا بگو.

هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگینی میکند بگو ...

دیگر بغض امانش را بریده بود بلند بلند گریه کرد و گفت :

 خدا جون خدای مهربون،

 خدای قشنگم میخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم

تو رو خدا ...

چرا ؟

 ولی این مخالف با تقدیره.

 چرا دوست نداری بزرگ بشی؟

آخه خدا من خیلی تو رو دوست دارم

قد مامانم، ده تا دوستت دارم.

اگه بزرگ شم نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟

نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم ؟

نکنه یادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟

 مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن.

مثل بقیه که بزرگن و فکر میکنن من الکی میگم با تو دوستم.

 مگه ما با هم دوست نیستیم؟

پس چرا کسی حرفمو باور نمیکنه ؟

خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟

 مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد ؟!

خدا پس از تمام شدن گریه های کودک :

آدم ، محبوب ترین مخلوق من ، چه زود خاطراتش رو به ازای

بزرگ شدن فراموش میکنه ،

 کاش همه مثل تو به جای خواسته های عجیب من رو از خودم طلب

 میکردند تا تمام دنیا در

 دستشان جا میگرفت.

کاش همه مثل تو مرا برای خودم و نه برای خودخواهی شان میخواستند.

دنیا خیلی برای تو

کوچک است ...

بیا تا برای همیشه کوچک بمانی و هرگز بزرگ نشوی ...

و کودک کنار گوشی تلفن، درحالی که لبخندی شیرین بر لب داشت

در آغوش خدا به خوابی

 عمیق و شگفت انگیز فرو رفته بود

دلم گرفته آسمون نمیتونم گریه کنم

شکنجه میشم از خودم نمیتونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه ی من اومده

آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی یه عمره که در به درم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون یکم منو حوصله کن

نگوکه از این روزگار یه خورده کمتر گله کن

منو به بازی میگیرن عقربه های ساعتم

برگه ی تقویم میکنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تن

کاش هرگز نمی دیدمت تا امروز غم ندیدنت رابخورم ...

کاش لبخندهایت آنقدر زیبا نبودند که امروز آرزوی

دیدن یک لحظه فقط یک لحظه

از لبخندهای عاشقانه ات را داشته باشم ...

کاش چشمان معصومت به چشمانم خیره نمی شد ...

تا امروز چشمان من به یاد آن لحظه بهانه گیرند و اشک بریزند ...

کاش حرف های دلم را بهت نگفته بودم تا امروز با

خود نگویم : " آخه او که میدونست چقدر دوستش دارم

چه فرقی می کند دختر پایز باشی یا بهار، زمستان یا تابستان؟

کاش به اندازه ی یک سال دلت مهتابی بود

تا با اشک شبنم غنچه ی باغچه، دلت بارانی می شد

می باریدی و سپید می شدی و در میان سیاهی شب می درخشیدی

که شاید خواب هایت رنگی می شد.

خدا رو میخوام نه واسه این که ازش چیزی بخوام

دختري از پسري پرسيد : آيا من نيز چون ماه زيبايم ؟

پسر گفت : نه ، نيستي

دختر با نگاهي مضطرب پرسيد : آيا حاضري تکه اي از قلبت را تا ابد به من بدهي ؟

پسر خنديد و گفت : نه ، نميدهم

دختر با گريه پرسيد : آيا در هنگام جدايي گريه خواهي کرد ؟

پسر دوباره گفت : نه ، نميکنم

دختر با دلي شکسته از جا بلند شد در حالي که قطره هاي الماس اشک

چشمانش را نوازش ميکرد ،

پسر دست دختر را گرفت ، در چشمانش خيره شد و گفت :

تو به انداره ي ماه زيبا نيستي بلکه بسيار زيباتر از آن هستي

من تمام قلبم را تا ابد به تو خواهم داد نه تکه اي کوچک از آن را

و اگر از من جدا شوي من گريه نخواهم کرد بلکه خواهم مرد

گفتم به گل زرد چرا رنگ مني
افسرده و دلتنگ چرا مثل مني
من عاشق اويم که رنگم شده زرد
تو عاشق کيستي که هم رنگ منی                                 

آنکه چشمان تو را اینهمه زیبا می کرد

کاش از روز ازل فکر دل ما می کرد
یا نمی داد به تو اینهمه زیبایی را
یا مرا در غم عشق تو شکیبا می کرد

ليوان ز لبت بوسه گرفت و من بوسه ز ليوان
ديدي ز لبت بوسه گرفتم به چه عنوان

آن شب که دلی بود به می خانه نشستیم .
آن توبه صد ساله به پیمانه شکستیم .
از آتش دوزخ نهراسیدیم که آن شب .
ما توبه شکستیم ولی دل نشکستیم .

چنديست که بيمار وفايت شده ام
در بستر غم چشم براهت شده ام
اين را تو بدان اگر بميرم روزي
مسئول تويي که من فدايت شده ام

يک بوسه ز لبهاي تو در خواب گرفتم
انگار لب از چشمه مهتاب گرفتم
هرگز نتواني تو ز من دور بماني
چون عکس تو در سينه خود قاب گرفتم

عکس تو رو طاقچه قلب منه
بهترين خاطره عمر منه
دل اگه بخواد بيفته بشکنه
عکستو طوري گذاشتم نشکنه

ويرانه نه آن است که جمشيد بنا ساخت
ويرانه نه آن است که فرهاد فرو ريخت
ويرانه دل ماست که با هر نگه تو
صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ريخت

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم

اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم

یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا

افتادم و باید بپذیرم که بمیرم

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم

یاتنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

این کوزه ترک خورد!چه جای نگرانی ست

من ساخته از خاک کویرم که بمیرم

خاموش مکن اتش افروخته ام را

بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم

از جدا شدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ

یار من برگرد تنها مانده ام

از عبور کاروان جا مانده ام

                                                               بی کسی اینجا چه غوغا می کند

                                                              رفته ای من بی شکیبا مانده ام

فصل کوچ تو نبود ای نازنین

بعد تو من بی تمنا مانده ام

                                                             سهم من آیا همین داغ است و درد؟

                                                             در میان درد تنها مانده ام

رود بودی سوی دریا رفته ای

من کویرم غرق رویا مانده ام

                                                           چشم بگشودم ببینم روی تو

                                                          دیدم اینجا بی دل آرا مانده ام

چشم هایم گریه کردند از فراق روی تو

                                                         گریه ها کردند و من وا مانده ام

پاییز را دوست دارم چون فصل غم است.  

 در سکوت این شب بی ستاره

در میان تمنای دیدگانم

پی چاره ای می گردم

تا ماه اشکهایم را نبیند

لرزش نا خواسته چشمانم

دلم را به گریه وا می دارد

صدای اعتراض ماه بلند می شود

گویی تنها اوست که قصه تکراری چشمانم را می بیند

آری... قصه ای تلخ در اعماق این دنیای شیرین

عشق مثل دریا

                     خشمگین و ویرانگر

                                                  همچو موج دریا

                                                                         پر فریب و عصیانگر

                                                                                                     همچو اسبی وحشی

                                                                         می رمد در جانت

                                              می کشد عقلت را

                     می شود زندانت

عشق رویایی نیست

                        مثل خواب گل ها

                                                همچو سوز پاییز

                                                                      می خزاند دل ها

                                                                                             عشق هم می میرد

                                                                       انتهایش پیداست

                                        دوست داشتن اما

                 تا همیشه زیباست

با آرزوی ۱۲ماه شادی ۵۲هفته خنده ۳۶۵روز سلامتی                         ۸۷۶۰ ساعت عشق ۵۲۵۶۰۰دقیقه برکت      ۳۱۵۳۰۰۰ثانیه دوستی

ضمن عرض تبریک به مناسبت سال نو به همه ی دوستان عزیزم

امیدوارم سال خوبی رو داشته باشید